Charakterystyka szlaku
Wybierz obiekt:

Szlak Historii i Tradycji Wrocławia - tło historyczne szlaku

Szlak Historii i Tradycji Wrocławia pozwala zapoznać się z najciekawszymi historycznymi budowlami miasta. W związku z przeszło tysiącletnią historią Wrocławia, na szlaku odnaleźć można obiekty z wszystkich epok, reprezentujące style od romańskiego po modernizm. Podążając tym szlakiem, obejrzymy najwspanialsze dzieła architektury stolicy Dolnego Śląska.

Stałe osiedla ludzkie na terenie dzisiejszego miasta powstały ok. 2500–1700 lat p.n.e. Prowadził tędy szlak znad Bałtyku do Czech i na Morawy. Nazwa miasta pochodzi od imienia czeskiego księcia Wrocisława (Vratislava), żyjącego na przełomie IX i X w. Wrocław wraz z całym Śląskiem przeszedł pod panowanie Mieszka I ok. 990 r. Po zjeździe gnieźnieńskim ustanowiono tu jedno z trzech pierwszych biskupstw w państwie, a miasto stało jednym z największych i najważniejszych ośrodków młodego państwa. W czasie rozbicia dzielnicowego pomyślne rządy sprawowali Henrykowie: Brodaty, Pobożny, Biały i Probus, czyniąc starania o uzyskanie korony królewskiej. W tym okresie do szybkiego rozwoju miasta przyczyniło się wspieranie przez władców mieszczaństwa. Zgodnie z prawem magdeburskim, władzę we Wrocławiu sprawowała wówczas Rada Miejska. W 1335 r., po śmierci piastowskiego Henryka VI, Wrocław wraz z księstwem wrocławskim przeszedł pod panowanie króla czeskiego Jana Luksemburskiego, a król Polski zrzekł się prawa do Śląska. W 1348 r. król rzymski i czeski Karol IV włączył Śląska do Korony Królestwa Czech, obdarowując miasto w kolejnych latach szeregiem przywilejów, m.in. prawem bicia złotej monety. W 1420 r. ogłoszono tu krucjatę przeciw husytom. W latach 1458–1490 Wrocław wiódł w łonie Korony suwerenną politykę, opierając się władzy króla Jerzego z Podiebradów i stając się filarem władzy katolickiego antykróla czeskiego, zarazem monarchy węgierskiego, Macieja Korwina. W 1526 r. we Wrocławiu zawitała reformacja i ogarnęła niemal całe miasto. Miasto dzięki uzyskanej wcześniej pozycji i bogactwu obroniło swoje przywiązanie do luteranizmu, nawet w dobie, gdy od 1527 r. tron czeski objęli ściślej związani z Rzymem Habsburgowie. Za czasów króla Ferdynanda I miasto otrzymało nowy, dziś obowiązujący, herb. Lata panowania Habsburgów oznaczały dla Wrocławia rozwój architektoniczny. W czasie wojny trzydziestoletniej silne obwarowania i umiejętna polityka ojców miasta powstrzymały agresorów od oblegania miasta. W 1702 r. cesarz i król czeski Leopold I założył we Wrocławiu uniwersytet. W 1742 r. niemal cały Śląsk przeszedł, w wyniku wojen śląskich, pod panowanie pruskie Fryderyka II. Miasto uzyskało status „stołecznego, królewskiego i rezydencjonalnego”. Pod koniec XVIII w. mieszkało tu już ok. 65 tys. mieszkańców. W 1807 r. do miasta wkroczyły oddziały francuskie przynosząc reformę miejską. Wyburzenie murów i sekularyzacja zakonów przyczyniły się do rozwoju przestrzennego miasta. Powstała kolej parowa, wyregulowano Odrę i jej kanały, założono wodociągi, a ulice oświetlano lampami olejowymi. Pod koniec XIX w. ruszyły pierwsze elektryczne tramwaje. Wszystko to niemal zostało zniszczone w 1945 r. w wyniku oblężenia miasta i stworzenia przez władze hitlerowskie „Festung Breslau”. Szybko odbudowany po II wojnie światowej, Wrocław jest dziś centrum gospodarczym, intelektualnym i kulturalnym Śląska i jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się miast w Polsce.