Bożków – pałac
Wybierz obiekt:

Bożków – pałac

Nieznany jest dokładny czas powstania pałacu w Bożkowie (dawniej: Eckersdorf), leżącym w dolinie Bożkowskiego Potoku. W 1520 r. dobra wraz z pałacem stały się własnością rodu von Raueck. Późniejsze losy budowli i jej właścicieli są dyskusyjne. Wiadomo natomiast, że lata świetności przeżywała ona, będąc rezydencją Magnisów. Ród osiadł w Bożkowie w 1791 r. W latach 1787–1791, za czasów hrabiego Antona Aleksandra von Magnisa pałac był rozbudowywany. Powstała wtedy reprezentacyjna sala balowa, zajmująca 1,5 kondygnacji. Udało jej się przetrwać wielki pożar z 1870 r. W wyniku odbudowy, przeprowadzonej w latach 1870–1876 z inicjatywy hrabiego Wilhelma von Magnis, pałac zyskał jeszcze bogatszy wystrój, niż miał pierwotnie. Rezydencja przypomina architekturę zamków francuskich. Jej styl określany jest jako neorenesansowo – neobarokowy. Budowla założona została na planie nieregularnym, posiada trzy kondygnacje. Zdobi ją pięć cylindrycznych wież. Cztery mniejsze posiadają małe hełmy.

Od strony północnej, z balkonu rozpościera się widok na park. Pierwotnie był on założeniem w stylu francuskim, w którym mieściły się m. in. oranżeria, bażanciarnia, fontanna i staw. Następnie park przekształcono w stylu angielskim. Ok. 1800 r. powstał tu romantyczny zameczek, zdobiony wieloma detalami architektonicznymi, m.in. starymi płytami epitafijnymi, z których jedna datowana była na XIII w., w rzeczywistości pochodziła z początku XVI w., ale upamiętniała kłodzkiego franciszkanina zmarłego w 1292 r. Z zameczku pozostała jedynie ruina. Wśród sławnych osobistości, które odwiedziły pałac w Bożkowie byli: królowie Prus – Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern i Fryderyk Wilhelm IV Hohenzollern oraz przyszły prezydent USA – John Quincy Adams. W 1945 r., od kiedy obiekt przeszedł na własność Skarbu Państwa, zaczął niszczeć. Po remoncie w 1956 r., przez lata pełnił funkcję szkoły. Obecnie pałac znajduje się w rękach prywatnych. Zachowały się w nim m.in. drewniane balustrady schodów, kominki, sztukaterie i plafony. Większość wyposażenia została jednak rozszabrowana. Gmach stoi przy głównej drodze – łatwo go odnaleźć. Wnętrze nie jest udostępniane zwiedzającym.